Kaboszon labradorytu na tle ciemnego srebra mieni się chłodnym, niebieskim przebłyskiem, który pojawia się i znika przy każdym obrocie dłoni. Gładki, wypukły szlif nie rozprasza tego zjawiska drobnymi fasetami - zamiast tego skupia światło w jedną, wyrazistą smugę koloru na spokojnej, ciemnej powierzchni kamienia. Prosta obrączka w formie solitera pasjans trzyma się klasycznej linii i nie odciąga uwagi od tego efektu. Dawni rzemieślnicy łączyli labradoryt ze spokojem myśli, inspiracją i wiarą w siebie - to skojarzenie towarzyszy kamieniowi do dziś.

Taki egzemplarz, z czystym, głębokim refleksem i bez pęknięć widocznych gołym okiem, łatwo przeoczyć, a znalezienie drugiego równie udanego zajmuje więcej czasu niż mogłoby się wydawać. Ceny srebra rosną, a dobre labradoryty są coraz trudniej dostępne, więc ten zakup ma dziś sens cenowy. Za czystość metalu odpowiada rafinowane srebro europejskie, a próbę 925 potwierdza dodatkowo znak na obrączce - to on ręczy za brak niklu i innych szkodliwych domieszek, dzięki czemu pierścionek nie uczula. Warstwa rodu chroni powierzchnię przed czernieniem i zarysowaniami, a połysk zostaje jasny przez lata. Metal sygnuje imiennik zarejestrowany we francuskim urzędzie probierczym, który poświadcza jego pochodzenie.

Pierścionek dobrze zestawia się z trenczem i cienkim golfem w chłodnej szarości - to stonowane tło, na którym niebieski refleks kamienia od razu przyciąga wzrok. Sprawdza się też przy spotkaniu w mieście, gdy dłoń pozostaje w ciągłym ruchu, a kaboszon zmienia odcień przy każdym geście. Do granatowego płaszcza i prostych, ciemnych rękawiczek dodaje chłodnego akcentu koloru bez zbędnej ozdobności. To pierścionek, który sprawdza się zarówno w codziennych, miejskich stylizacjach, jak i przy bardziej dopracowanych, klasycznych zestawach.