Dwa labradoryty w szlifie kaboszonowym otwierają się niebieskim, chwilami stalowym przebłyskiem na ciemnym, głębokim tle kamienia. Ten refleks nie jest stały - pojawia się i gaśnie, gdy poruszasz głową albo gdy światło pada pod innym kątem, więc kolczyki żyją inaczej przy każdym ruchu włosów. Sztyfty o klasycznej, prostej linii siadają blisko płatka ucha i nie odciągają uwagi od twarzy - to kamień prowadzi wzrok, nie oprawa. Dla labradorytu jubilerzy dawnych epok widzieli w tej poświacie symbol spokoju myśli i wiary w siebie, a bywał też kojarzony z inspiracją.

Każdy labradoryt oglądamy osobno, zanim trafi do oprawy, sprawdzając nasycenie i czystość refleksu - do produkcji wchodzą tylko kamienie o wyraźnym, niebieskim blasku. Dobre labradoryty są coraz rzadsze, a srebro i metale szlachetne drożeją, więc ta cena ma sens właśnie teraz. Oprawę stanowi czyste, rafinowane srebro próby 925 - rodowanie utrzymuje jego blask i chroni przed ściemnieniem na długo, a stop bez alergicznych domieszek metali pozwala nosić kolczyki bez obaw o podrażnienia. Na sztyftach wybity jest imiennik, zarejestrowany we francuskim urzędzie probierczym, który poświadcza pochodzenie metalu.

Te kolczyki dobrze czują się na spotkaniu w mieście - przy golfie w chłodnej szarości albo pod trenczem w stonowanym beżu, gdzie niebieski refleks labradorytu odcina się od neutralnych barw stroju. Klasyczna forma sztyftów pozwala nosić je od rana do wieczora, bez zmiany kolczyków po drodze. Przy prostych, gładko zaczesanych włosach kamień widać najlepiej, a jego blask zostaje przy twarzy przez cały dzień.